Gardaşım Dağlar

Köroğlu'dur ki Urmiye Gölü kıyısında attığı nârâ yankılanır Bolu Dağı'nda... Köroğlu'dur ki, Oğuzlar soyunun cümle yiğidine emsaldir... Urumeli'nde Bolu Dağı'na, Urmiye'den Bakü'ye ve Ankara'dan Urumçi'ye, Köroğlu'ndan Ozan Araz Elses'e miras ses ile selam olsun...

DAĞLAR

Bir zamanlar sefa sürüb gezerdim,

Onda sendin menim qardaşım, dağlar!

Ne zaman ki, yağı düşmen gelende,

Sende çox olurdu savaşım, dağlar!

Taladım şahları, hele az dedim,

Türfe gözellere işve, naz dedim,

Nece tacir-tüccar sende gizledim,

Açmadın sırrımı, sırdaşım dağlar!

Köroğluyam, gezdiyimi tapardım

Qayalar başında qala yapardım,

Ağ sürüden emlik-quzu qapardım,

Yeyib qurdlarınla ulaşım dağlar!

Köroğlu

Çılgın Hüzünlü

ÇILGIN HÜZÜNLÜ

Çünkü yaşamak gibi bir şeydi yaptığı

anasız bir tay gibi coşkun ve hüzünlü

akşamın dinginliğini otluyordu o zaman

her sabah denize çıkar, bir elma yerdi

hüznünü ve çılgınlığını elmanın

gözünü yumsan ağzında duyarsın

ellerine bakma artık

çünkü kar yağıyor

çılgın hüzünlü

büyük kentleri düşünse de rahatlasa

işte her şey nasıl haince karıştırılmış

kirli çamaşırlarla sabunlar ayrı semtlerde

saatin sonunda meydan

suyun sonu ilerde

böyle yaşamak zordur elbet anlıyorum

çılgın ve hüzünlü

çünkü bakışları yazda geçmiş bir geceyi andırıyor

yaşanmış mı temmuzda mı belli değil

çılgın ya da hüzünlü

şimdi dolaşıp duruyor aramızda

kıpkırmızı bir duyğu olarak

doğudan batıya bir güz halinde

çılgın ve hüzünlü

biraz dağ yollarını öğrenmesi gerek sanırım

kahırçeker mekkâri katırları gibi

onlar ki hiçbir şeyleri yok

korkunca çılgın sevinince hüzünlü

kar dindi

gerçekten dindi

ellerine bakabilirsin artık.

Turgut UYAR

Dişlerimiz Arasındaki Ceset

DİŞLERİMİZ ARASINDAKİ CESET

Biz şehir ahalisi, kara şemsiyeliler!

Kapçıklar! Evraklılar! Örtü severler!

Çığlıklardan çadır yapmak şanı bizdedir.

Bizimdir yerlere tükürülmeyen yerler.

Nezaketten haklılardan yanayızdır hepimiz,

Sevinmemiz çapkıncadır, ağlatır bizi küpeşteler.

Yaşamak, deriz, -oh dear- ne kadar tekdüze;

Katliamlar ne kötü be birader!

Güneş neredeysek orada bulur bizi;

Ya cünup ve yalancı veya miskin ve ülser...

Falımız neyse çıksın diye açarız indeksleri,

Sayılar bizi bulur, o ayıp işaretler...

Saframızla kesemizi birleştiren anatomi bilgisi,

Hadım tarih, kundakçı matematik, geri kafalı gramer...

Evet, bunlar gizlice örgütlenerek alnımıza,

"Verem olmak üretimi düşürür!" ibaresini çizer.

Biz şehir ahalisi, üstü çizilmiş kişiler,

Kalırız orda senetler, ahizeler ve tren tarifesiyle...

Kim bilir kimden umarız emr-i bi'l-ma'ruf;

Kim bilir kimden umarız nehy-i ani'l-münker...

Bize yalnız oğulları asılmış bir kadının,

Memeleri ve boynu itimat telkin eder.

İsmet ÖZEL

(1982)

Akşamlar Hey Akşamlar

AKŞAMLAR HEY AKŞAMLAR

Kim esir değildir,

Kendi içerisinde?

Akşamlar hey akşamlar!

Doğmasaydım eğer,

O küçük şehirde;

Kim böyle boş gezer,

Yüzer gibi olur,

Bir koca nehirde?

Yorgunluk hey yorgunluk!

İnatçı yorgunluk!

Dalgın bir yüz kadar,

Tozlu ayakkabılar...

Yorgunluk hey yorgunluk!

Cahit KÜLEBİ

Hızır'la Kırk Saat'ten

HIZIR'LA KIRK SAAT'TEN

Ey yeşil sarıklı ulu hocalar bunu bana öğretmediniz
Bu kesik dansa karşı bana bir şey öğretmediniz
Kadının üstün olduğu ama mutlu olmadığı
Günlere geldim bunu bana öğretmediniz
Hükümdarın hükümdarlığı için halka yalvardığı
Ama yine de eşsiz zulümler işlediği vakitlere erdim
Bunu bana söylemediniz
İnsanlar havada uçtu ama yerde öldüler
Bunu bana öğretmediniz
Kardeşim İbrahim bana mermer putları
Nasıl devireceğimi öğretmişti
Ben de gün geçmez ki birini patlatmayayım
Ama siz kağıttakileri ve kelimelerdekini ve sözlerdekini
Nasıl sileceğimi öğretmediniz

Bir kentten daha geçtim
Buğdayları yakıyorlardı
Yedikleri pirinçti
Birbirlerine açılan borular gibi üfürüyorlardı
Sonra birbirlerinden borular gibi çıkıyorlardı
Pirinçler gibi çoğalıyorlardı
Atlarını yalnız atlarını cana yakın buldum
Öpüp çıkıp gittim yelelerini

Sezai KARAKOÇ