Instagram'da Yayındayız

Instagram hesabımızı takip edin:

instagram.com/sibiryamektuplari

Ve Tek Kare Bir Film

VE TEK KARE BİR FİLM

Tabiata çıkıyorum 

Göğsüm bir müzikle 

Vuruyor ritmini 

Dinliyorum hüznünü sendeki güzelliğin

Başımda fırtına bir taç 

Unutulmuş padişahlıklar

İpiri gözleriyle uyanıyor 

Şu gündüzden kalan mesele 

Bir hatip bir kuruntu 

Rutubet ve ukalalıklarla dolu bir debdebe 

Başını koyduğun yastık 

Bir yılan sürünerek geçmiş gece 

Hadi bir sonuç yaz bir teselli uzat 

Göğüs ağrılarına çırpınışlara 

Korkulara 

Ve bir çıngırak gibi öten zamana

Kolye gibi taşıyorum boynumda 

Varlığını onun 

Bir ceylan tutuyor ağzında 

Kuşlara takılıp gidiyor aklım 

Her gün kaçıyorum 

Yoksa gülüşün

Gelip siyasetten kozmetikten söz edişin 

Bakıyorum aleve dönüşüyor bir çırpıda

Dost 

Bu eli sıkı tut 

Çarşıda evimizden uzakta 

Bir pazu güreşi varsa kaybolmayalım

Geçecektir daha daha 

Günler 

Bilmeden kavramak nasıl

Zirvesine göz koyduğum dağlara bak 

Koşup takıldığım çitlere bak

Cahit ZARİFOĞLU

Proust'un "Kayıp Cennetler"i

Marcel Proust

(Yakalanan Zaman, YKY, çev: Roza Hakmen)

“Hayatımızın bir döneminde söylemiş olduğumuz sıradan bir söz, yapmış olduğumuz en önemsiz hareket, mantıken o söze veya harekete bağlı olmayan şeylerle çevrelenmiştir, onların yansımasını üzerinde taşır; akıl yürütmek için kendilerine ihtiyaç duymayan zihnimiz tarafından ayıklanmış olan bu şeyler – burada bir kır lokantasının çiçekli duvarında batan güneşin pembe parıltısı, açlık duygusu, kadınlara yönelik arzu, lüks zevki; orada sabah denizinin mavi kıvrımlarının sarmaladığı, su perilerinin omuzları gibi kısmen görünen müzik cümleleri – en basit davranış ve hareketlerin bile içinde saklandığı ve her biri farklı renkte, farklı kokuda, farklı ısıdaki nesnelerle dolu yüzlerce kapalı şişe gibidir; üstelik bu şişeler, sadece rüyalarımız ve düşüncelerimiz açısından da olsa, sürekli değiştiğimiz yılların geniş yelpazesinde, farklı yüksekliklerde bulunduklarından, birbirinden son derece değişik atmosferler içerdikleri duygusunu yaşatırlar bize. Gerçi bu değişiklikler biz hissetmeden gerçekleşmiştir, ama aniden karşımıza çıkan hatırayla şimdiki halimiz arasındaki mesafe, tıpkı farklı yılların, yerlerin ve saatlerin hatıraları arasındaki mesafe gibi, o kadar büyüktür ki, belirgin özellikleri olmasa bile, birbiriyle kıyaslanamazlar. Evet, hatıra, eğer unutuş sayesinde, kendisiyle şimdiki an arasında herhangi bir bağ, bir köprü kuramadan, kendi yerinde ve tarihinde kalmış, bir vadinin dibinde veya bir tepenin doruğunda uzaklığını korumuş, tecrit edilmişse, bize ansızın taze bir soluk getirir, öyle çünkü bu, eskiden soluduğumuz bir havadır; şairlerin cennette nafile aradığı bu temiz hava, ancak daha önce solunmuşsa, bu derin yenilenme duygusunu yaşatabilir, çünkü gerçek cennetler, kayıp cennetlerdir.”

Yazın Bittiği

YAZIN BİTTİĞİ

Yazın bittiği her yerde söylenir.

Böyle kırmızı kalkan görülmemiştir

Ölüleri örten yapraklardan başka.

Çünkü sahiden yaz bitmiştir,

Göle bakmaktan usanır insan,

Koru tutmaktan, yol gözlemekten;

Çadırlar toplanır, yaralar sarılır;

Durgun bir yolculuk, uzun bir şapka

Artık yaprakları beklemektedir.

Aşk mıdır kış gelince başlayan

Beyaz kılıçla yürüyen aşka...

Bırakmaz olur kuşlarını ülkeler,

Yazın her yerde bittiği söylenir;

Yorgunluklar çoğalır silahlardan sonra;

Kardan mezarları görülür ıssızlığın

Ölü öpüşlerin koyuluğuyla...

Aşk kalmıştır otlarda yılı götüren,

Cesur savaşçıları taşıyan kışa.

Her yerde yazın bittiği söylenir,

Çürür çiçeklere yapışan kanlar;

Belki uzaktan iki atlı yaklaşır,

Belki yakından iki yaprak kalkar;

Akşamın örtüsü derelerde yıkanır,

Gökyüzünü görünce gecenin devi

Çıkarıp şapkasından yıldızlar saçar,

Cüceler bunu bilir, gürgenler bilir,

Aşkın uyumadığı her yerde söylenir.

Ülkü TAMER

Üç Firenk Havası II: Ölüm Cantabile

Hüve'l Bâki...

ÜÇ FİRENK HAVASI

II

Ölüm Cantabile

Ben ne büyük bir dalgınlıkla bakmış olmalıyım ki hayata

Görmedim orda çinko damlar ve plastik sürahilerin tanrısını

Yerimi yadırgadım

Yerim olmadı zaten kendi mezarımdan başka

Çılgının biri sanılmaktan sakınmaya vaktim olmadı

Durmadan bir beyaz aygırla taşardım derin göllerden

Bir gebe kısrakla kaçardım derin ormanlara

Güneşin zekâsıyla doymak isterdim

Kaba solgun kâğıtlar sunardı

Şehrin insanı bana

Şehrin insanı, şehrin insanı, şehrin

Kaypak ilgilerin insanı, zarif ihanetlerin.

O gün bugün, şehri dünyanın üstüne kapatıp bıraktım

Kapattım gümüş maşrapayla yaralanmış ağzımı

Ham elmalar yemekten göveren dudaklarım

Mırıldanmasın şehrin mutantan ve kibirli ağrısını.

Azıcık gece alayım yanıma yalnız

Serçelerin uykusuna yetecek kadar gece

Böcekler için rutubet

Örümcekler için kuytu

Biraz da sabah sisi

Yabani güvercin kanatları renginde

Biz artık bunlar olarak gidiyoruz

Eylesin neyleyecekse şehrin insanı

Şehrin insanı, şehrin insanı, şehrin

Bozuk paraların insanı, sivilcelerin.

İşte öldüm, işte son kadife çiçekleri

Son defneler, baldıranlarla kefenlediler beni

Bütün kaçaklar için ince bir merhem oldu benim ölümüm

Bütün hoşnutsuzlar yanlarında saklayacak

Benim ölümümden yayılan kırpıntıları

Boğaz tokluğuna çalışanlar

Özenle kilitleyecek göğüslerinde

Benim ölmüş olmamı

Hiçbir yaprak damarından

Hiçbir su özünden atamayacak beni

Ortaya benim ölümüm sürülecek

Pey akçesi olarak

Tanrıların ölümünü bir üstlenen çıkınca

Ama neler olup bittiğini hiçbir âyetten

Hiçbir vakit anlamayacak şehrin insanı

Şehrin insanı, şehrin insanı, şehrin

Pahalı zevklerin insanı, ucuz cesaretlerin

İsmet ÖZEL

Kalbini Ferah Tut

KALBİNİ FERAH TUT

sana kinim vardır elbet senden başka kimim var

kimim kimsem yok değil kesilmedi zürriyetim

kesilmedi hiç nefesim koştumsa da ateşle

su olsun diye yazdım bana kimler sus desin

konuşan özneyim işte, isteyenin mezarına tüküren

kin kimi öldürürmüş belki yaşarız böylece

kahpenin dümeniyle yaşamanın seyrinde

namerde mert der miyiz ölsek onun yerine

beleş bir iş değil beni kendine düşman edişin

bu cüreti sevmişsin pahasını bilmeden

bilmemek bilmekten iyidir hani

kıymetin bilinsin diye seçtiğin

üstüme elbiseler biçtiğin kan ve terden

uymadı üzerime söküldü teyellerim

beni gördüğün kadardı gözlerin

gördüğün kadar değil dünya ve içindekiler

bu faslı ağırdan geçelim

sana ne verebilirim kinimden başka

ey kendini ele verdikçe acıkan yenilgi

ey doğruluğun eksik cümlesi

ey cümbür ey cemaat ey bir hatip cümlesinde

körler sağırlar meclisinde cümlenize ey

ey demeyi kes nereye gitsen bu belâya musallat

o korkunç pençesinde açlığın

harcı âlem bıraktığın kalbini merak edersen

götürüp Londra’nın ortasına bıraktım

ne bülbül ne çocukluk ne keder.*

Zeynep ARKAN

*"Leylâ'yı götürüp Londra'nın ortasına bıraksam,
Bir bülbül gibi yaşamasını değiştirmez çocuktur."

Gardaşım Dağlar

Köroğlu'dur ki Urmiye Gölü kıyısında attığı nârâ yankılanır Bolu Dağı'nda... Köroğlu'dur ki, Oğuzlar soyunun cümle yiğidine emsaldir... Urumeli'nde Bolu Dağı'na, Urmiye'den Bakü'ye ve Ankara'dan Urumçi'ye, Köroğlu'ndan Ozan Araz Elses'e miras ses ile selam olsun...

DAĞLAR

Bir zamanlar sefa sürüb gezerdim,

Onda sendin menim qardaşım, dağlar!

Ne zaman ki, yağı düşmen gelende,

Sende çox olurdu savaşım, dağlar!

Taladım şahları, hele az dedim,

Türfe gözellere işve, naz dedim,

Nece tacir-tüccar sende gizledim,

Açmadın sırrımı, sırdaşım dağlar!

Köroğluyam, gezdiyimi tapardım

Qayalar başında qala yapardım,

Ağ sürüden emlik-quzu qapardım,

Yeyib qurdlarınla ulaşım dağlar!

Köroğlu

Çılgın Hüzünlü

ÇILGIN HÜZÜNLÜ

Çünkü yaşamak gibi bir şeydi yaptığı

anasız bir tay gibi coşkun ve hüzünlü

akşamın dinginliğini otluyordu o zaman

her sabah denize çıkar, bir elma yerdi

hüznünü ve çılgınlığını elmanın

gözünü yumsan ağzında duyarsın

ellerine bakma artık

çünkü kar yağıyor

çılgın hüzünlü

büyük kentleri düşünse de rahatlasa

işte her şey nasıl haince karıştırılmış

kirli çamaşırlarla sabunlar ayrı semtlerde

saatin sonunda meydan

suyun sonu ilerde

böyle yaşamak zordur elbet anlıyorum

çılgın ve hüzünlü

çünkü bakışları yazda geçmiş bir geceyi andırıyor

yaşanmış mı temmuzda mı belli değil

çılgın ya da hüzünlü

şimdi dolaşıp duruyor aramızda

kıpkırmızı bir duyğu olarak

doğudan batıya bir güz halinde

çılgın ve hüzünlü

biraz dağ yollarını öğrenmesi gerek sanırım

kahırçeker mekkâri katırları gibi

onlar ki hiçbir şeyleri yok

korkunca çılgın sevinince hüzünlü

kar dindi

gerçekten dindi

ellerine bakabilirsin artık.

Turgut UYAR

Dişlerimiz Arasındaki Ceset

DİŞLERİMİZ ARASINDAKİ CESET

Biz şehir ahalisi, kara şemsiyeliler!

Kapçıklar! Evraklılar! Örtü severler!

Çığlıklardan çadır yapmak şanı bizdedir.

Bizimdir yerlere tükürülmeyen yerler.

Nezaketten haklılardan yanayızdır hepimiz,

Sevinmemiz çapkıncadır, ağlatır bizi küpeşteler.

Yaşamak, deriz, -oh dear- ne kadar tekdüze;

Katliamlar ne kötü be birader!

Güneş neredeysek orada bulur bizi;

Ya cünup ve yalancı veya miskin ve ülser...

Falımız neyse çıksın diye açarız indeksleri,

Sayılar bizi bulur, o ayıp işaretler...

Saframızla kesemizi birleştiren anatomi bilgisi,

Hadım tarih, kundakçı matematik, geri kafalı gramer...

Evet, bunlar gizlice örgütlenerek alnımıza,

"Verem olmak üretimi düşürür!" ibaresini çizer.

Biz şehir ahalisi, üstü çizilmiş kişiler,

Kalırız orda senetler, ahizeler ve tren tarifesiyle...

Kim bilir kimden umarız emr-i bi'l-ma'ruf;

Kim bilir kimden umarız nehy-i ani'l-münker...

Bize yalnız oğulları asılmış bir kadının,

Memeleri ve boynu itimat telkin eder.

İsmet ÖZEL

(1982)

Akşamlar Hey Akşamlar

AKŞAMLAR HEY AKŞAMLAR

Kim esir değildir,

Kendi içerisinde?

Akşamlar hey akşamlar!

Doğmasaydım eğer,

O küçük şehirde;

Kim böyle boş gezer,

Yüzer gibi olur,

Bir koca nehirde?

Yorgunluk hey yorgunluk!

İnatçı yorgunluk!

Dalgın bir yüz kadar,

Tozlu ayakkabılar...

Yorgunluk hey yorgunluk!

Cahit KÜLEBİ

Hızır'la Kırk Saat'ten

HIZIR'LA KIRK SAAT'TEN

Ey yeşil sarıklı ulu hocalar bunu bana öğretmediniz
Bu kesik dansa karşı bana bir şey öğretmediniz
Kadının üstün olduğu ama mutlu olmadığı
Günlere geldim bunu bana öğretmediniz
Hükümdarın hükümdarlığı için halka yalvardığı
Ama yine de eşsiz zulümler işlediği vakitlere erdim
Bunu bana söylemediniz
İnsanlar havada uçtu ama yerde öldüler
Bunu bana öğretmediniz
Kardeşim İbrahim bana mermer putları
Nasıl devireceğimi öğretmişti
Ben de gün geçmez ki birini patlatmayayım
Ama siz kağıttakileri ve kelimelerdekini ve sözlerdekini
Nasıl sileceğimi öğretmediniz

Bir kentten daha geçtim
Buğdayları yakıyorlardı
Yedikleri pirinçti
Birbirlerine açılan borular gibi üfürüyorlardı
Sonra birbirlerinden borular gibi çıkıyorlardı
Pirinçler gibi çoğalıyorlardı
Atlarını yalnız atlarını cana yakın buldum
Öpüp çıkıp gittim yelelerini

Sezai KARAKOÇ

Ferahfeza Mevlevî Ayini

Herkesi, idrakinin sınırları ölçüsünde, Dede Efendi'nin büyüklüğünü fark etmeye davet ederek...



"Bişnev ez ney çün şikâyet mîküned

Ez cüdâyîhâ hikâyet mîküned"

Aşk Risâlesi

AŞK RİSÂLESİ

Dirilmek yeniden

Yerin uyanması gibi kımıldaması gibi toprağın

Bulutları yarması gibi gün ışığının

Yağmurun ansızın boşanması

Binlerce kuşun bir anda parlaması havalanması

Erimesi gibi karların ve buzulların

Patlaması gibi dal uçlarında tomurcukların

Dirilmek yeniden

Yüzyıl süren bir berzahtan geçmişiz gibi

Kandan kinden öfkeden

Üstümüze bir sağnak boşanmış gibi

Sürekli lekelendiğimiz çözülmeye terkedildiğimiz

Bir bataktan çıkar gibi.

Yürürken otururken yatarken

Hep çürümek durumunda kalmış

Duyduklarımızdan dolayı kulaklarımız

Gördüklerimizden ötürü gözlerimiz

Dokunduklarımız için ellerimiz.

Belli bir bozgun yaşamışız

Her şeye ölüm dadanmış sanki

Kadınlar ki anne olmamak için direniyorlar

Erkekler ki savaşmayı tümden unutmuşlar

Çocuklar zaten hiç çocuk olmuyorlar

Çocukluk kalkmış dünyadan gibi

Her çocuk antik çağ filozoflarından bir kalıntı sanki.

Aşkın son saltanatını yaşamak için mi ey kalbim

Ruhun serüvenine bir kale olmak için mi

Bu başkaldırma kanatlanma?

Durmadan geçiyordu o zamanlar

Üstümüzden tanklar toplar binler tonluk arabalar

Boğuk bir ses madeni bir böğürme

Bir metropol devinin içimiz titreten iniltisi

Ta uzaklarda şehirlerin üstünde kımıldayan

Bir korkunun yüreğimizde biriken tedirginliği

Bir sam yeli gibi bedenimizi yüzümüzü saçlarımızı

Yalayarak

Çekiyordu bizi ve herkesi.

Ama sen uzaklardaydın ey kalbim

Uzaklardaydın, sevdiğim uzaklardaydı

Ayın ve yıldızların çağlayarak

Berrak şelaleler yaparak

Coşku içinde aktığı

Bir yerlerdeydi.

Hani bir gün bir çobana rastlamıştık

Kavalıyla bir sümbülü emziriyordu

Adı Ferhat mıydı neydi

Koyunların, kurtların, böceklerin ve çiçeklerin

Sadakatten mest oldukları

Her birinin gözlerinde

Kaybolur gibi kayar gibi

Dalıp gittiğimiz o saadet evreni

Kayaların yüzlerinden okuduğumuz o ebedi bilinç

Bizi çekip almıştı kılcal damarlarımızdan.

Yaslan göğsüme sevdiğim

Benim gönlüm gök gibidir, açık deniz gibidir

Pas tutmaz benim içim yeryüzü gibidir, toprak gibidir

Sen ki bulut gibisin

Ay gibisin, güneş gibisin bazan.

Usul usul inen

Yağmur tıpırtılarını

Dinler gibi

Dalıp gitmiştik

Sen konuşuyordun

İpil ipil yağan bir yağmur gibi konuşuyordun

Onlar ki konuklarımızdı

Adları Kerem'di, Yusuf'tu, Kays'tı

Hepsi de ezelden tanıdıktı, dosttu.

Sen bir taze haber gibi gelmiştin unutmadım

Her gelişin bir taze haberdi unutmadım

Aşktı alıp verilen altın bir vakitti yaşadığımız

Bir muştuyu algılamanın sürekli gerilimiydi sanki

unutmadım

Can oynanırdı evlerde yollarda meydanlarda

Can alınıp can verilirdi hiç unutmadım

Sen uyurdun uykun bir tepeden seyredilen uçsuz bir vadi

Kıyısından seyredilen bir denizdi sanki unutmadım

Ah sevgili ! Hayat görünürdü kapından, bir çırpınış

yüreklerimizde

Sen evinden çıktığında güneşler doğardı içimizde

unutmadım

Toprağa düşen tohum onda gizlenen renk şekil koku

Senin için biçimlenirdi renklenirdi kokardı senin için

unutmadım

Ebedi masum çocuklar zamanın solmayan çiçekleri

İstemişlerdi de ezan okumuştu Bilal bir sabah

unutmadım

O dirildi O dirildi diye birden çalkalanan sokaklar

Ölüm ki sonsuza açılan bir kapıydı hiç unutmadım

Ey aşk ey dirilik soluğu ey evrenin hareket kaynağı

Nasıl unuturum nasıl unuturum hiç unutmadım.

Haydi gel sevgilim

Uzanalım toprağın altına

Çiçekler mayalansın göğsümüzde

Bu akıp giden bu kör gidip yol giden

Kalabalıkları bu insanları

Ezen çiçekleri, bir kere bile farkına varmayan

Dökülen bu yıldızları yağmur birikintilerine

Çiğneyerek geçen bu adamları ve kadınları

Uyarmak için bir an durdurmak için

Bu bizi terkeden, bacaları öksüz ve boynu bükük

İçimizde sonsuzluk kavislerinden izlerini taşıdığımız

Ama şimdi kendimizi zorlasak da

anımsayamadığımız, tasarlayamadığımız o kırlangıçları

Ah tekrar dönülebilir mi? yaşayabilirmiyiz ?

Uzansak yerin altına ve toprak olsak.

Haydi gel sevgilim

Bir daha deneyelim

Bir kere daha kesmek için yolunu kalabalıkların

Yüreğimizden gönlümüzün derinliğinden

Vermek hep vermek için

Çünkü dağıttıkça çoğalır bizim zenginliğimiz

Aşkın bir adı da berekettir

En iyi anlatandır o

Hira'da bir mağarada

Gözden döküleni

Gönülden geçeni.

Âh hep o kelimeyi bulmak için bütün bu

Çabalarım

Seni çağıracak olan.

Nasıl da unuttuk

Oysa daha anar anmaz adını

Ansızın patlayan bahara bir pencere açmışız gibi

Kış ortasında çıkıveren güneş gibi

Birden sıyrılıverip bulutlardan

Üryan görülen can gibi

Doldururdun içimizi

Ve eviçlerimizi.

Âh oruçlu bir Ağustos vaktinde

Bir kayanın dibinden kaynayan

Soğuk ve berrak sulara

Uzanıp kana kana

Avuç avuç alıp

Yüzümüzde içimizde

Duyduğumuz

Gibi

Aşk.

Âh bir yalnızlık vaktinde

Herkesle birlikte olduğumuz

Gene de yalnız olduğumuz

Bir parkta

Ta uzaklardan gelir gibi

Bir tamburdan bir ezginin

Bizi bizden ve herşeyden

Alıp götürdüğü gibi

Aşk.

Haydi gel sevgilim gene arayalım

Makam-ı İbrahim'de rastlanan ayak izlerini

Dedesinin elinden tutup Kubeys Dağı'na götürdüğü

Yüzüsuyu hürmetine yağmur istediği

Yeryüzünün bereketlenip çiçeklerle bezendiği

Develerin coşarak çöllerde

Ayak sesleriyle şiirler bestelediği

O vakitleri.

Haydi gel bir daha bir daha

Arayalım

Herkesin ve herşeyin uykuya vardığı

Bir vakitte

Gürül gürül

Bardaktan boşanır gibi

Yeryüzünü ve gökyüzünü

Dünyanın bu yüzünü ve öbür yüzünü

Geceyi ve gündüzü

Dolduran

Yüreğimizi kuşatan

O kitaptan

Okunanı.

Yaşamak, avını gözleyen

Sessiz gergin

Soluk soluğa

Bir atmaca

Sağ elimin

Parmakları ucunda.

Ve ölüm

Bir güvercin

Beyaz

Süzülen masmavi gökten

Berrak sulara.

Bir yıldız kayıyor kayıyor kayıyor

Bir dal uzuyor uzuyor

Bir gül kanıyor bir seher vaktinde

Yanıyor bir ateş için için

İçimde içimin de içinde

Bir ezgi dönüyor dönüyor dönüyor

Bir ney eriyor dudaklarımda

Aşkın bir adı da yorulmamaktır.

Erdem BAYAZIT

Srebrenitsa: "Bir cinâyet ki: cezâlar ona nisbetle küçük!"

Bugün 11 Temmuz... Hollandalı askerlerin şereften ve Avrupa'nın soykırımdan ne anladığını öğrendiğimiz günün 16. yıldönümü... Bugün, Srebrenitsa Katliamı'nın 16. yıldönümü...

Aşağıdaki mısraların yazılmasının üstünden ise neredeyse yüz yıl geçti... Srebrenitsa'yı, Hocalı'yı, Gulca'yı, Kanlı Noel'i ve daha nicelerini anarak bu tarihî ikazı bir kez daha tekrar edelim:

"Gitme ey yolcu, beraber oturup ağlaşalım: 

Elemim bir yüreğin kârı değil paylaşalım: 

Ne yapıp ye'simi kahreyleyeyim bilmem ki? 

Öyle dehşetli muhîtimde dönen mâtem ki!.. 

Ah! Karşımda vatan nâmına bir kabristan 

Yatıyor şimdi... Nasıl yerlere geçmez insan? 

Şu mezarlar ki, uzanmış gidiyor, ey yolcu, 

Nereden başladı yükselmeye, bak, nerede ucu! 

Bu ne hicrân-ı müebbed, bu ne hüsrân-ı mübîn... 

Ezilir rûh-i semâ, parçalanır kalb-i zemin! 

Azıcık kurcala toprakları, seyret ne çıkar: 

Dipçik altında ezilmiş, parçalanmış kafalar! 

Bereden reng-i hüviyetleri uçmuş yüzler! 

Kim bilir hangi şenaatle oyulmuş gözler! 

«Medeniyet» denilen vahşete lânet eder, 

Nice yekpâre kesilmiş de sırıtmış dişler! 

Süngülenmiş, kanı donmuş nice binlerle beden! 

Nice başlar, nice kollar ki, cüdâ cisminden! 

Beşiğinden alınıp parçalanan mahlûkât; 

Sonra nâmusuna kurban edilen buna hayat! 

Bembeyaz saçları katranlara batmış dedeler! 

Göğsü baltayla kırılmış memesiz vâlideler! 

Teki binlerce kesik gözdeye âid kümeler: 

Saç, kulak, el, çene, parmak... Bütün enkaz-ı beşer! 

Bakalım, yavrusu uğrar mı, deyip, karnından, 

Canavarlar gibi şişlerde kızarmış nice can! 

İşte bunlar o felâket-zedelerdir ki, düşün, 

Kurumuş ot gibi doğrandı bıçaklarla bütün! 

Müslümanlıkları bîçârelerin öyle büyük 

Bir cinâyet ki: cezâlar ona nisbetle küçük! 

Ey bu toprakta birer nâş-ı perişan bırakıp 

Yükselen, mevkib-i ervâh!.. Sakın arza bakıp 

Sanmayın: Şevk-ı şehâdetle coşan bir kan var... 

Bizde leşten daha hissiz, daha kokmuş can var! 

Bakmayın, hem tükürün çehre-i murdarımıza! 

Tükürün: Belki biraz duygu gelir ârımıza!.. 

Tükürün cebhe-i lâkaydına Şark'ın, tükürün!.. 

Kuşkulansın, görelim, gayreti halkın, tükürün! 

Tükürün milleti alçakça vuran darbelere! 

Tükürün onlara alkış dağıtan kahbelere! 

Tükürün Ehl-i Salîb'in o hayasız yüzüne! 

Tükürün onların aslâ güvenilmez sözüne! 

Medeniyet denilen maskara mahlûku görün: 

Tükürün maskeli vicdânına asrın, tükürün!.."

Mehmed Akif ERSOY

Kutub-u Şikeste

KUTUB-U ŞİKESTE

Yağmur başladı sen dedim camlara koştum

Doğursan zulmümden çıldıracaktı deniz

Biz aynı hırkayı giyecektik Muhyiddin ağlayacaktı

Muhyiddin ağlayacaktı biz aynı hırkayı sırayla giyecektik biz

Meğer gül hemen çözülmezmiş hemen gül meğer

Yürürmüşüm ve parçalanmayabilirmiş avrat

Bana düğün salonlarından beri Rab patlat

Şu aynayı koynuma almazsam eğer

Anlamadığım çocukları balkonuma gömerim

Şeyh gardolaplarıysa ancak yağmur bildirir

Bir şemsiye sarıklaştırır at değil midir?

Nizamülmülk, Gazâlî, Sabbah; koşsalar?..

Kuş patladı, Allah vardır, bisiklet söylüyorum

Fotoğrafı Ve’l Asr ile açıkla derdi babam

Kuyulardır, derindir, içinde adam vardır

Yusuf bile düşmüştür aleyhisselam!

Ayın aydınlık yüzü gibi bir tiren dolu bacak

Ağlamak

Abdesti bozmaz mıydı be şeyhim?

Gelmeyeydin yanlış planlanmış bir gömleği

Ta kendi kuzusuna verecek idim

Gidiyorsun ve gayet planlanmış bir kuzudan

Gömlek sökmek üzreyim

Ve nihayet göğe düşsem Bengitay işte

Annemi daha içeriden açıklayabilirim

Şol cinnete pasaj dersen sevgilim beni sıkma

Sevgilim beni sıkma ben

Okuma bilirim.

Ah Muhsin Ünlü